ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 121(1) වගන්තිය ප්රකාරව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ අභියෝගයට ලක් වූ මෙම පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ නිගමනය සභාවට ඉදිරිපත් කරමින් කථානායකවරයා මේ බව සඳහන් කළේය.
ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවට අනුව, පනත් කෙටුම්පතේ 17 වැනි වගන්තිය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 3 වැනි ව්යවස්ථාව සමඟ කියවිය යුතු 4(ඇ) ව්යවස්ථාවට පටහැනි වන හෙයින්, එය නීතියක් බවට පත්වීමට නම් ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 83 වැනි වගන්තිය ප්රකාරව පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතරයකින් සහ ජනමත විචාරණයකදී ජනතාව විසින් අනුමත කළ යුතුව තිබේ.
තවද, පනත් කෙටුම්පතේ 6(7) සහ 7 යන වගන්ති ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 12(1) සහ 14(1)(අ) යන ව්යවස්ථාවන්ට අනනුකූල වන බැවින්, ඒවා සම්මත කර ගැනීමට ද පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතර ඡන්දයක් අවශ්ය වන බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය පෙන්වා දී ඇත.
එසේ නොමැති නම් අදාළ වගන්ති ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශයන්ට අනුකූලව ඉවත් කර ගැනීමට හෝ සංශෝධනය කිරීමට පියවර ගත යුතු වේ.
මේ අතර, පනත් කෙටුම්පතේ 3, 4, 6(4), 6(5) සහ 11(1) යන වගන්ති ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවට පටහැනි නොවන බවත්, ඒවා පාර්ලිමේන්තුවේ සරල බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකි බවත් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කර තිබේ.
එමෙන්ම, 11(2) වගන්තිය කාරක සභා අවස්ථාවේදී යෝජිත සංශෝධන සහිතව සම්මත කරන්නේ නම් එය ද සරල බහුතරයකින් සම්මත කරගත හැකි බව අධිකරණය වැඩිදුරටත් දැනුම් දී ඇත.
කථානායකවරයාගේ නියෝගය පරිදි ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ මෙම සම්පූර්ණ තීරණය පාර්ලිමේන්තුවේ හැන්සාඩ් නිල වාර්තාවට ඇතුළත් කිරීමට පියවර ගැනිණි.
මේ පුවත තව අයට බලන්න
